Vorig jaar op 30 augustus 2025 zijn Sita en Siva bij mij komen wonen. Moeder en dochter, die na alle goede zorg bij Zwerfdier toe waren aan een fijn thuis samen. Op goed advies kregen ze eerst een eigen kamer. Wat gemonteerde loopplankjes zorgen voor extra ruimte en dat ze zich veilig kunnen voelen hoog op de kast. Het idee is goed uitgepakt de loopplankjes werden snel gebruikt. Het willen passeren van elkaar gaat soms wel gepaard met wat acrobatiek. Hoewel ze niet geaaid willen worden laten ze zich lief toespreken en antwoorden ze door hun oogjes toe te knijpen. Het was allemaal spannend voor ze, maar door het rustig toespreken en dagelijkse structuur was er nauwelijks paniek. Vanaf de lagere kast kunnen ze naar buiten kijken en al de buurtkatten ontdekken. De binnendeur heb ik na drie dagen open gelaten en na een kleine week kwamen ze steeds vaker in de huiskamer. Bijna altijd samen en Sita vaak voorop. Zo gaat dat nog, hoewel Siva de dochter nu vaker het voortouw neemt. Ze zijn heel close met elkaar, heel lief en beschermend. Als Sita wat later de kamer binnenkomt begroet Siva haar met enthousiast gemiauw. Soms is er weleens irritatie en wordt er even naar elkaar getikt, maar als ik dan roep: Hé, hé lief zijn! is t meteen over en kijken ze me ‘schuldbewust’ aan. Vanaf mei durfde ik de stap te nemen om ze ook buiten te laten. Het zijn jonge katten en ze lagen wel heel vaak te slapen dus tijd voor buitenlucht en avontuur. Dat was heel spannend voor ons allemaal, maar het ging voorbeeldig. Steeds ietsje langer mochten ze de omgeving verkennen. Het gaf vertrouwen dat zodra ik op de eet schaaltjes tik, ze beiden weer binnen komen. Ze genieten volop van t buiten zijn. Ze rennen net als binnen graag achter een twijg of balletje aan en nu zelfs ook samen met de buurkat. Het is zo ontzettend fijn dat ze dit kunnen beleven en niet meer vanachter t raam alleen kunnen toekijken. Het lijkt wel dat nu ze meer vrijheid hebben er ook meer vertrouwen is. Ze zijn niet opgesloten, maar thuis. Ze kunnen languit in de kamer liggen rollen en spelen en ook buiten hebben ze het fijn in de tuin. Ze zijn helemaal gewend aan hun omgeving én aan ons. Ze laten zich (nog) niet aaien, maar ze maken op andere manieren lief contact. Ook is het prachtig om te zien hoe innig en hecht ze met elkaar zijn.
